بوشهر نهنگ پیرن                                                     خاک پاک مرد دریان

سی خومون ای خاک خینی                                     اول و اخر دنیان

پا میبنده بند خاکش                                                   سی غریبه و خومونی

ای تو پیر دل شکسته                                                یاد ایوم جوونی

یاد اون زمون تو باغا                                                  ادما افتو می کاشتن

هر گلیش که در میومد                                              جوی چیشی سحر میذاشتن

مردمون شهر دریا                                                      شهرمون دل نگرونن

دست تو دست هم که بیلیم                                        بندر از مون شادمونن

شهرمو شعر و شعارم                                                 ای همه دارو ندارم

زاده بوم مو تویی تو                                                       خاک تو خاک مزارم